Instalacja testowych wersji Haiku

Ten krótki poradnik ma ułatwić świeżo upieczonym użytkownikom i testerom instalację systemu Haiku oraz pokazać możliwości obejścia pewnych problemów, które mogę pojawić się właśnie w związku z rozruchem świeżo instalowanego systemu w wersji "pre-alpha". Należy pamiętać, że system jest oficjalnie w fazie prealpha a więc zachodzą w nim jeszcze dosyć dynamicznie pewne zmiany, które mogą spowodować, że pewne wymienionych sposobów na niektórych konfiguracjach mogą nie działać w sposób właściwy tzn. sposób, który u jednego użytkownika nie działa u drugiego może działać rewelacyjnie i na odwrót. Czasami jest to związane nie tyle z samym systemem a np. „zewnętrzną aplikacją instalującą” jak Flashnul.

1. Instalacja z poziomu Linuksa
Instalacja Haiku z poziomu Linuksa jest jedną z najszybszych i najpewniejszych. Istnieją dwie możliwości:
- pierwsza gdy mamy już ściągnięty albo skompilowany obraz, z konsoli wrzucamy na pendrive USB za pomocą narzędzia dd poleceniem:

gdzie /home/hubert/develop/haiku/trunk/gcc4/haiku.image jest ścieżką dostępu do pliku natomiast /dev/sdc (na pendrivie musi to być koniecznie zapis sdc a nie sdc1) jest w tym wypadku napędem USB (najlepiej zainstalować GParted, który pokaże nam nazwy urządzeń pod Linuksem). Jest metoda najpewniejsza bowiem taki obraz jest bootowalny i po małej modyfikacji w np. Grubie mamy już zainstalowany system gotowy do zabootowania, robiąc to samo z HDD, otrzymujemy bootowalną partycje, z którego możemy w dalszej kolejności uruchomić system, ustawiając go jako pierwszy w priorytecie bootowania urządzeń na naszym komputerze.

-druga możliwość to wypalenie na płycie za pomocą na przykład prostego programu cdrecord

-gdzie parametry x,y,z nagrywarki zobaczymy po poleceniu
cdrecord -scanbus,
oczywiście generated/haiku-cd.iso jest w tym wypadku miejscem gdzie znajdował się obraz, więc każdy musi tam wstawić odpowiednią ścieżkę do pliku
-w zależności od systemu polecenie może wyglądać również w ten sposób:

2. Instalacja z USB
Żeby zabotować system z USB musimy w biosie przełączyć takie opcje jak Legacy USB czy USB Mass Storage a potem po wetknięciu flasha do USB zaznaczyć go jako pierwszego w priorytecie bootowania z urządzeń - najlepiej szukać naszego pendrive wśród dysków twardych (w większości dzisiejszych biosów jest szybkie wywołanie odpowiedniego menu klawiszem F1, F12 itp. podczas testu POST biosu). Z takiego pendrive możemy później również zainstalować system na dysku twardym przy pomocy polecenia install w terminalu. Wystarczy, że w uruchomionym instalatorze wybierzemy interesującą nas partycję i użyjemy opcji „initialize” to spowoduje sformatowanie danej partycji na system plików BeFS. Po takiej instalacji również potrzebna będzie tylko mała korekta w Grubie by system można było uruchomić. Uwaga. Haiku nie posiada jeszcze sprawnego menadżera bootowania. Więc albo będzie jedynym systemem uruchamianym na danym twardzielu albo trzeba dokonać odpowiednich zapisków w zewnętrznym menadżerze bootloadera.

3. Instalacja z poziomu Windows
Utworzenie nośnika bootowalnego pod Windowsem, również może przebiegać na dwa sposoby albo poprzez instalacje przez Flashnula lub poprzez nagranie obrazu iso Haiku na płytę CD jakimkolwiek programem potrafiącym nagrać iso np. Nero itp. Flashnul jest programem, który miał zastąpić w pewnym momencie niedokończoną i niestabilną windowsową wersję dd. Istnieje również nakładka graficzna na Flashnula: HaikuOnStick mająca uprościć proces tworzenia obrazu Haiku do minimum a polegająca tylko na pokazaniu pliku z obrazem oraz nazwy partycji na której znajduje się flash USB. Jeśli chodzi o obsługę trochę bardziej skomplikowanego Flashnula - bo musimy dobrze wiedzieć, który dysk/partycja jest od czego i znać jego komendy to dosyć przejrzysty poradnik krok po kroku znajdziemy tutaj.

Mała uwaga: wrzucanie obrazu zarówno przez dd jak Flashnula utworzy zawsze na dysku/pendrive partycje tej samej wielkości co obraz źródłowy bez wzgledu na to jaką wielkość miała poprzednio partycja.

4. Instalacja z CD
Mając wypalony już CD z Haiku, bootujemy z niego komputer. Do wyboru mamy możliwość albo uruchomienia jako LiveCD czyli odpalenia systemu bez ingerencji w HDD lub uruchomienie instalatora z płyty. Po uruchomieniu systemu z płytki w trybie LiveCD również możemy uruchomić instalator z poziomu Deskbara.

5. Instalacja z poziomu BeOSa/Zety
Chyba najbardziej przejrzysty sposób instalacji testowych obrazów Haiku. Do otwarcia obrazów typu .image możemy skorzystać z aplikacji Mount Image lub w terminalu za pomocą trzech komend do montowania:

gdzie /boot/home/Desktop/haiku.image jest miejscem położenia obrazu, po zamontowaniu na Deskbarze powinna się pojawić partycja Haiku z zawartością tego obrazu. Teraz po zainicjalizowaniu wybranej partycji programem Drive Setup na BeFS możemy przerzucić wszystkie pliki.

Po ostatnich zmianach musimy jeszcze przerzucić plik haiku_loader z /boot/system do katalogu /boot/beos/system i zmienić mu nazwę na
zbeos. Jeśli nie mamy folderu /boot/beos/system należy go utworzyć.
Jeśli instalujemy z poziomu Haiku możemy użyć w terminalu plecenia:

czasami to nie działa od razu po wrzuceniu obrazu i trzeba spróbować po ponownym restarcie starego systemu.

6. Modyfikacja Gruba oraz boot.ini
Mając zainstalowanego np. Ubuntu i jako menadżer bootowania Gruba musimy w konsoli Linuksa wpisać:

Co pozwoli nam z uprawnieniami administratora grzebać w tym pliku i zapisać zmiany w nim poczynione. Wystarczyć powinien zazwyczaj zapis:

title Haiku pre-alpha
rootnoverify (hd0,2)
chainloader +1

gdzie 0 w tym przypadku jest numerem dysku zaczynając liczenie od 0 (sda=0, sdb=1), natomiast 2 numerem partycji również zaczynając liczenie od 0 jako pierwszej partycji.

Analogicznie postępujemy pod Windowsem(XP/2000) z plikiem boot.ini, tutaj jednak po instalacji Haiku, musimy odpalić system z USB lub LiveCD i sprawdzić np. programem DriveSetup na jakiej partycji jest zainstalowane Haiku, jeśli jest to przykładowo:

otwieramy Terminal i wpisujemy:

po czym przenosimy nasz zapisany plik boot.sec na partycje Windows a następnie edytujemy plik boot.ini i dodajemy przykładowy wpis:

treść boot.ini powinna wtedy wyglądać mniej więcej tak: